قرآن کریم
الحیدری، السید رائد. (1431 ق). المقرر فی شرح منطق المظفر. چ 4. قم: ذویالقربی.
شیخزاده، محمد؛ و دیگران. (1390 هـ.ش). «تحلیل مضمون و شبکه مضامین: روشی ساده و کارآمد برای تبیین الگوهای موجود در دادههای کیفی». اندیشه مدیریت راهبردی. ش 10. ص 151-198.
طباطبایی، سیدمحمدحسین. (1363 هـ.ش). تفسیر المیزان. ترجمه: سیدمحمدباقر موسوی همدانی. ج 16. چ 1. تهران: بنیاد علمی و فکری علامه طباطبایی.
طوسی، خواجه نصیرالدین. (1376 هـ.ش). اساس الاقتباس. چ 5. تهران: دانشگاه تهران.
عترتدوست، محمد؛ و رقیه زاهد. (1402 هـ.ش). «کاربست روش تحلیل مضمون برای فهم موضوعهای قرآنی در فرهنگ اسلامی (مطالعه موردی شبکه مضامین سوره انبیاء)». دین و ارتباطات. ش 63. ص 53-80.
فخر رازی، محمد بن عمر. [بیتا]. التفسیر الکبیر. ج 23. چ 3. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
کریگ، روبرت تی؛ و هیدی ال مولر. (1402 هـ.ش). نظریهپردازی ارتباطات: خوانشهایی در پهنه سنتها. ترجمه: محسن بدره، روحالله گلمرادی، علی نجات غلامی و مهدی یوسفی. چ 1. تهران: پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات.
گریفین، اموری اِ؛ اندرو لدبتر و گلن اسپارکس. (1400 هـ.ش). نگاه اول به نظریه ارتباطات. ترجمه: غلامرضا آذری. ج 1. چ 1. تهران: سمت.
الویری، محسن. (1372 هـ.ش). «ارتباطات، بخشی از تمدن اسلامی»؛ در: مجموعه مقالات نخستین کنفرانس فرهنگ و تمدن اسلامی. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
Braun, V. & Clarke, V. (2006), “Using Thematic Analysis in Psychology”, Qualitative Research in psychology, Vol. 3, No. 2, Pp77-101.
Fisher, Walter (1987), Human Communication as Narration: Towards a Philosophy of Reason, Value, and Action, Columbia, University of South California.
Fisher, Walter (1989), Clarifying the Narrative Paradigm, Communication Monographs, Vol. 56.
