جهان تلویزیون در قرن بیست‌ویکم بیش از پیش به سمت تخصصی‌شدن و شخصی‌سازی پیش رفته است. این رویکرد بر اساس مخاطب‌محوری شکل گرفته است و با پدیدآمدن شبکه‌های غیرخطی، به سمت علایق و سلایق شخصی مخاطبان یا گروه‌های خاصی از مخاطبان حرکت می‌کند. در ایران نیز صداوسیما با ایجاد شبکه‌هایی نظیر ورزش، سلامت، پویانمایی و ... گام‌های ابتدایی دراین‌باره برداشته است؛ با این وجود آنچه مغفول مانده است، تأسیس شبکه تخصصی هنر است که به طور خاص به فرهنگ و هنر ایران بپردازد.
ایجاد شبکۀ تخصصی هنر ایرانی - اسلامی، نیازمند طراحی و تبیین مؤلفه‌ها، ویژگی‌ها و عناصر خاصی است که کاملاً وابسته به فرهنگ، دین و حتی فقه شیعه است؛ در غیر این حالت، دستیابی و استمرار چنین شبکه‌ای ناکام می‌ماند. این نوشتار می‌کوشد از بطن نظریه کاشت گربنر به الگوی تبیین چنین شبکه‌ای دست یابد و به همین واسطه مزایا و موانع پیش‌روی تأسیس یک شبکه تخصصی هنر در ایران را بررسی کند. در همین راستا و بر مبنای همین الگو، به نظر می‌رسد مشکل عمده ایجاد شبکه تخصصی هنر، بیش از آنکه شکلی باشد، محتوایی است.
این پژوهش، تحقیقی - کاربردی است که در نگارش آن از شیوه تحلیل مضمون استفاده شده است. این نوشتار کیفی بر اساس مدل مفهومی به رشته تحریر درآمده است و می‌کوشد به تبیین یک شبکه تخصصی هنر بر اساس انگاره‌های ایرانی - اسلامی بپردازد.